Vanaf jong meisje had ik al dit levensmotto: “schouders eronder en door!”. Niet aanstellen, gewoon je mondhoeken omhoog doen en gaan. Het was de mindset die we hadden in het gezin waarin ik opgroeide. Topsport en ondernemerschap stonden centraal. Zo heb ik op hoog niveau geschaatst en gedanst. Ik deed wat nodig was om te presteren.

Ik beschik hierdoor over een ijzeren discipline en heel veel doorzettingsvermogen. Eigenschappen die me altijd veel hebben gebracht. Ik rolde al snel na mijn opleiding het ondernemerschap in. Ik stond jarenlang aan het roer van een dansschool waar 4.000 kinderen dansten en ik (samen met mijn compagnon) 70 docentes in dienst had.

Toen me dat geen voldoening meer gaf ging ik het bedrijfsleven in zo werd ik al snel manager bij het bedrijf waar ik werkte – ik groeide door en wilde altijd gaan voor succes. Zo was ik onder andere manager vitaliteit en werkgeluk, event-manager en marketing manager.

Wéér was ik aan het rennen, presteren, doelen aan het behalen.
Het succes en het behalen van alle ambitieuze plannen hadden een keerzijde.
Want hoe gelukkig en mooi het er aan de buitenkant ook uitzag… ik genoot er niet meer van. Ik voelde me niet meer voldaan, bij geen enkel succes dat ik bereikte. De prestatiedrang brak me op. Dat was het moment dat ik wist dat het anders moest.

Wie was ik zonder het rennen en het presteren?
Het was het begin van de lange zoektocht naar mezelf. Waarin vele opleidingen en coachtrajecten volgden. Vandaag de dag weet ik dat ik dit moest meemaken om bij mijn missie te komen: de wereld leren dat presteren ook op een relaxtere manier kan. Zonder opgebrand te raken en juist vanuit ontspanning.